Uzun zamandır aynada kendime bakarken ‘beni’ göremiyorum. ‘ne kendimi ne de delice sevdiğim insanın yüzünü görür gibi olmuyorum. Bugün tanımadığım bir kalabalığın arasından geçerken, o kısacık anda kulak misafiri olduğum sohbetlerin içerisinde o hiç tanımadığım birilerinin sesini asla paylaşamayacağım insanın sesiyle özdeştirip kendimi öylece o insanın yüzüne bakarken buldum.
Bazen onun ismini taşıyan bir tekne geçer denizden. Tekrar tekrar okurum onun ismini, gözden kaybolana kadar. Bazen bu ismi taşıyan apartmanın önünden geçerim ve uzun uzun incelerim. Kendimi kaptırmış gülümserken bulurum. İzlediğim bir filmde ona çok benzeyen birini görürüm, kötü rolde oynadığı halde sempati duymaya başlarım.
Ben bana ait olmayan, onu arayan bir yaşam sürüyorum. Kendimi nerede unuttuğumu bilmiyorum ya da nerede dondurduğumu. Hayatımı sanki başka birinin hayatı gibi yaşıyorum. Ve buna şaşırıyorum. Ne zamandan beri ben bende değilim. Ben nerdeyim? ‘O’ bende. Peki ben onda mıyım? O kadar çok soru sormaya başladım ki bu dönem, anlayamıyorum. Aslında anlaşılmayacak kadar karmaşık değil. Bilinen tüm gerçeklerin benlik değiştirmesinden kaynaklanıyor apaçık. İşte tüm burada bir soru daha soruyorum. Hangileri gerçekti? Bugünlerde yalan olduğuna inandıklarım mı geçmişte doğru bildiklerim mi?
Korkuyorum… Korkum; kendime bu sorunun cevabını vermekten…
Aylin
19.05.2011
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder